اول از همه یک توصیه ی دوستانه:

علاوه بر افراد زیر ۱۶ سال (البته به گفته ی آقای جیرانی زیر ۱۳ سال)، آنهایی که دارای ناراحتی های قلبی و یا مغز و اعصاب میباشند نیز از دیدن فیلم پارک وی خودداری نمایند.

فریدون جیرانی...

نامی که با قرمز بیشتر شناخته شد .کسی که به طرز عجیبی علاقه به قهرمانهای روان پریش دارد. قهرمانانی که با تمام جنون و دیوانگیشان، دوست داشتنی هستند. قهرمانهایی که میزنند، میکشند، شکنجه میدهند، و به سبک خودشان عشق میورزند. و ما از آنها میترسیم و جالب اینکه از آنها بدمان نمی آید.

با پیش زمینه ای که از فیلمهای آقای جیرانی داشتم، حدس میزدم که پارک وی هم، بوی خون بدهد و همینطور هم بود. بیش از آن چیزی که انتظارش را داشتم. فیلم را دیدم. تا جایی که فضای دلهره غالب بود، برایم جذابیت داشت. اما با شروع اعمال خشونت بار ـ با آن طرز فجیع ـ احساس کردم که با اعصاب تماشاگر و حتی مخاطب بازی میشود و تا پایان فیلم ذهنم مشغول بود که آیا کارگردان چنین حقی دارد؟

در سایت پارک وی خواندم که آقای جیرانی میگفت:"سعی کرده ام قواعدی را که ژانر (ژانر وحشت) به من حکم میکند رعایت کنم. گره ها را هم بر اساس نیاز ژانر گنجاندم و هدف اصلی ام سرگرمی تماشاگر بود و قصد بیان حرفهای عمیق آنچنانی را نداشتم".

اما آیا میتوان گفت که ژانر وحشت تنها کارکرد سرگرمی دارد؟ نمیتواند اینگونه باشد.چراکه فیلم به عنوان یک رسانه  ـ چه کارگردان بخواهد و چه نخواهد ـ قادر است در هر سکانس و در هر لحظه، پیامهایی بطنی به مخاطب منتقل کند و این پیامهای بطنی چه بسا که مسبب تخریب فرهنگی بشوند.

و اما کلاً در مورد ژانر وحشت در سینما می خواهم بدانم که آیا یک فیلم در این ژانر ، میتواند صرفاً به اسم سرگرمی، هر کاری را که خواست، با فکر و ذهن و روح تماشاگر بکند؟ و دیگر اینکه فیلم در ژانر وحشت، چه رسالتی نسبت به مخاطب خود دارد؟

از همه ی دوستان ( خصوصاً آنهایی که سینما را تخصصی میشناسند ) خواهش میکنم که نظراتشان را در این رابطه عنوان نمایند.